تبلیغات
آزمایشگاه تشخیص طبی ویژه (اقبال سابق)

آزمایشگاه تشخیص طبی ویژه (اقبال سابق)
به وبلاگ آزمایشگاه ویژه خوش آمدید
پیوندهای روزانه
انعقاد خون وابسته به فاکتورهائی است که اکثرا درکبد سنتز میگردند وتنها فاکتور 4 (کلسیم ) از این قاعده مستثنی میگردد زیراتقریبا هیچ ارتباطی با کبد نداشته و با مصرف مواد غذائی تامین میگردد . کات مهم آزمایشگاهی برای آزمایش‌های انعقادی:

     ضد انعقاد مناسب برای آزمایش‌های انعقادی (PT و PTT و ...) سیترات سدیم 105 تا 109 میلی‌مول در لیتر است که برای این منظور 13/3 یا 2/3 گرم Na3C6H5O7.2H2O را در 100 سی‌سی آب مقطر حل کرده و در یخچال نگه‌داری می‌شود.

     برای آزمایش‌های انعقادی مانند PT و PTT به 9 حجم خون یک حجم سیترات سدیم اضافه می‌شود. حداکثر تا یک دقیقه پس از خون‌گیری بایستی نمونه خون را با سیترات سدیم با واژگون‌کردن (inversion) لوله آزمایش مخلوط کرد. برای مثال برای تهیه 2 سی‌سی خون مقدار 2/0 سیترات با 8/1 سی‌سی خون به حجم 2 سی‌سی رسانیده می‌شود.

     چنانچه هماتوکریت بیماری بیشتر از 55% باشد بایستی مقدار سیترات با توجه به هماتوکریت تنظیم گردد. در غیر این صورت سیترات اضافی در حجم کم پلاسمای بیمار پرخون‌، با پیوند به کلسیم اضافه شده در هنگام آزمایش موجب طولانی شدن کاذب آزمایش می‌شود.

     برای محاسبه سیترات لازم در هماتوکریت‌های بالا می‌توان از رابطه‌های زیر استفاده کرد.

 حجم سیترات موردنیاز به ازای هر سی‌سی خون=

یا

V × (PCV-100) (3- 10 ×85/1)= حجم سیترات مورد نیاز

در رابطه‌های فوق PCV (هماتوکریت) و V برابر حجم خون موردنیاز است.

برای مثال: چه حجم از سیترات سدیم برای تهیه cc2 خون جهت PT وPTT بیماری با هماتوکریت 60% لازم است؟

مقدار 0.07 سی‌سی از سیترات سدیم برای یک سی‌سی خون می‌باشد و از این رو برای تهیه 2 سی‌سی مقدار آن در عدد 2 ضرب می‌شود. بدین مفهوم که 00/14 سی‌سی سیترات سدیم در لوله ریخته و با خون به حجم cc2 رسانیده می‌شود. برای محاسبه حجم سیترات برای 2 سی‌سی خون با هماتوکریت 60% می‌توان از رابطه دوم نیز استفاده کرد:

 

                        cc14/0= 2 × (60-100) (3- 10 ×85/1)= حجم سیترات موردنیاز

برای هماتوکریت‌های کمتر از 50% می‌توان به طور روزمره 2/0 سی‌سی سیترات سدیم را با 8/1 سی‌سی خون مخلوط کرد ولی برای هماتوکریت‌های بالا حتماً نیاز به محاسبه مقدار ضد انعقاد می‌باشد.

     چنانچه با سیستم لوله‌های خلأدار از طریق یک سوزن وریدی نمونه‌های مختلف برای آزمایش‌های گوناگون تهیه می‌شود، نمونه مربوط به آزمایش‌های انعقادی بایستی اول گرفته شود زیرا آلودگی سوزن نمونه‌گیری با محتویات لوله‌های دیگر مانند EDTA و یا ژل فعال‌کننده لخته در آزمایش‌های انعقادی تداخل ایجاد می‌کنند.  

 

نمونه گیری با استفاده از سیستم‌های خلأدار

 

     برای آزمایش‌های انعقادی از تهیه نمونه خون از مسیرهای آغشته به هپارین (مانند کاتترهای وریدی) و از مسیرهای تزریق محلول‌های وریدی خودداری کنید. در موارد اضطراری بایستی مسیر وریدی را با cc5 سالین شستشو داد و سپس 5 سی‌سی اول را دور ریخت و از آن پس اقدام به جمع‌آوری نمونه خون کرد.

     وجود هر گونه لخته، همولیز قابل رؤیت و نمونه با حجم کمتر از مقدار لازم، آزمایش‌های انعقادی را فاقد اعتبار می‌کند.

     افزایش حجم نمونه تا 10% حجم واقعی می‌تواند مورد پذیرش قرار گیرد. بعنوان مثال برای 2 سی‌سی نمونه تا افزایش 2/0 سی‌سی نمونه (2/2) قابل قبول می‌باشد.

      آزمایش‌های انعقادی به‌ویژه آزمایش شناسایی آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپیدی را بایستی با پلاسمای فاقد پلاکت (کمتر از 10000 در میلی‌متر مکعب از پلاسما) انجام داد .ولی آزمایش‌های PT و PTT روی پلاسمای پلاکت‌دار هم بلامانع است و این به‌علت آن است که معرف‌های PT و PTT هم دارای مقدار اضافی از جایگزین فسفولیپید پلاکتی هستند. توجه داشته باشید که برای منجمد کردن پلاسما بایستی از پلاسمای فاقد پلاکت استفاده کرد.

     پلاسمای لیپیدی شیری رنگ (Lipemic) و پلاسمای زرد رنگ (ژاندیس) و پلاسمای قرمز (نمونه همولیز) ممکن است در دستگاه کوآگولومتر که نقطه پایان آزمایش بر مبنای نورسنجی (optic) قرائت می‌شود ایجاد خطا کرده و از این‌رو انجام دستی آزمایش در موارد فوق سفارش می‌شود.

     فاصله زمان نمونه‌گیری تا انجام آزمایش‌های انعقادی وابسته به درجه حرارت نگهداری نمونه است. آزمایش PT با نگهداری نمونه خون در لوله سربسته در دمای 24 -18 درجه (نمونه سانتر‌یفوژ شده یا سانتریفوژ نشده) تا 24 ساعت از نمونه‌گیری بلامانع است.

  نگهداری پلاسما در 2 تا 4 درجه موجب فعال شدن فاکتور هفت در سرمـــــــــــــــــــــا (cold autoactivation) شده و زمان PT را 2 تا 3 ثانیه کوتاه می‌کند، از این‌رو بهتر است که اگر امکان انجام آزمایش PT تا 24 ساعت از نگهداری نمونه در حرارت اتاق نباشد اقدام به منجمد کردن پلاسما کرد.

     آزمایش PTT نمونه‌های غیرهپارینه (سانتریفوژ شده یا نشده) در لوله سربسته در 2 تا 4 درجه یا 18 تا 24 درجه تا 4 ساعت از نمونه‌گیری بایستی انجام شود.

     نمونه‌های مربوط به بیمارانی که روی درمان هپارین می‌باشند (هپارین UFH) با نگهداری در دمای 2 تا 4 درجه یا 18 تا 24 درجه بایستی در یک ساعت سانتریفوژ و پلاسما جدا شود. آزمایش PTT تا 4 ساعت بر روی پلاسمای نگه‌داری شده در 2 تا 4 درجه بلامانع است.

     چنانچه بیماری همزمان روی درمان با ضد انعقادهای وارفارین و هپارین است و بیمار نیاز به آزمایش PT جهت پیدا کردن دُز درمانی با وارفارین دارد بایستی از کیت‌های PT که دارای خنثی‌کننده هپارین هستند استفاده کرد. گفتنی است که هپارین به‌ویژه در مقدار زیاد می‌تواند PT را طولانی کند از این‌رو برخی از کیت‌های PT دارای هپاریناز (heparinase) و یا دارای سلولز جهت برداشت هپارین از نمونه هستند. شرایط نگه‌داری نمونه در حالت فوق مانند نمونه هپارینه است.

     بایستی برای آزمایش‌های دیگر انعقادی که نمونه در دمای 2 تا 4 درجه یا 18 تا 24 درجه نگه‌داری می‌شوند، پلاسما را جدا کرده و ظرف 4 ساعت اقدام به انجام آزمایش کرد.

     چنانچه امکان انجام آزمایش در 24 ساعت برای PT و یا 4 ساعت برای PTT نباشد. پلاسما را جدا کرده و در 20- درجه برای دو هفته و یا در 70- درجه برای 6 ماه قرار دهید. پلاسمای منجمد شده را بایستی بسرعت در 37 درجه آب کرده و حداکثر تا 2 ساعت از نگهداری آن در 4 درجه اقدام به انجام آزمایش گردد.

     آزمایش‌های انعقادی به صورت دوبل انجام و میانگین نتایج گزارش می‌شود. چنانچه از رعایت استانداردهای تجهیزات اتوماتیک اطمینان دارید آزمایش به صورت تکی نیز قابل قبول است.

     آزمایش PTT وابسته به تمام فاکتورهای مسیر داخلی (همه فاکتورها بجز 13 و 7) است و کاهش 15 تا 30 درصدی هر کدام از آنها موجب طولانی شدن آزمایش می گردد.

نکته بسیار مهم: افزایش بیش از حد یک فاکتور انعقادی ممکن است آزمایش PTT را در حضور کمبود فاکتورهای دیگر انعقادی نرمال کرده و بر کمبود آنها پوشش گذارد. حالت فوق در افزایش شدید فاکتور 8 ممکن است رخ دهد. گفتنی است که فاکتورهای 8 و فون ویلبراند و فیبرینوژن در گروه پروتئین‌های فاز حاد بوده و بیماری‌های التهابی منجر به افزایش سطح آنها می‌گردند.

نکته مهم: آزمایش PT و PTT در افزایش شدید فاکتورهای انعقادی ممکن است کمتر از زمان پلاسمای کنترل باشند.

نکته مهم: کمبود فاکتورهای تماسی مانند 12، پره کالیکرئین (فاکتور فلچر) و کینینوژن با وزن مولکولی زیاد (فاکتور فیتزجرالد) گرچه موجب طولانی شدن PTT می‌گردند ولی بیمار در موارد فوق میلی به خونریزی نداشته و اعمال جراحی بدون هیچ نگرانی و بدون جایگزین کردن فاکتورها انجام می‌شود.




طبقه بندی: خونشناسی،
[ 25 خرداد 94 ] [ ساعت 08 و 51 دقیقه و 22 ثانیه ] [ دکتر محمد جواد خادم پور ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

وبلاگ اطلاع رسانی به مراجعین محترم آزمایشگاه تشخیص طبی ویژه
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
vizheh

قالب میهن بلاگ download قالب بلاگفا وبلاگ اسکین قالب بلاگ اسکای قالب وبلاگ وبلاگ نویسان قالب وبلاگ دیکشنری آنلاین ایجاد فرم تماس ایجاد گالری عکس نمایش اوقات شرعی تقویم جلالی رتبه سنج گوگل مترجم سایت نمایشگر آی پی گوگل ساخت کد صوتی آنلاین آمارگیر فونت های زیباساز تغییر شکل ماوس فال حافظ فال عشق طالع بینی هندی طالع بینی ازدواج بازی آنلاین